لحظه ای که در یکی از اتاق های بیمارستان بستری شده بودم، زن و شوهری در تخت روبرو

من مناقشه ی بی پایانی را ادامه می دادند زن می خواست از بیمارستان مرخص شود

و شوهرش می خواست او همان جا بماند از حرف های پرستارها متوجه شدم

که زن یک تومور دارد و حالش بسیار وخیم است در بین مناقشه این دو نفر

کم کم با وضیعت زندگی آنها آشنا شدم یک خانواده روستایی ساده بودند

با دو بچه دختری که سال گذشته وارد دانشگاه شده و یک پسر که

در دبیرستان درس می خواند و تمام ثروتشان یک مزرعه کوچک

شش گوسفند و یک گاو است در راهروی بیمارستان

یک تلفن همگانی بود و هر شب مرد از این تلفن به خانه شان زنگ می زد

صدای مرد خیلی بلند بود و با آن که در اتاق بیماران بسته بود

اما صدایش به وضوح شنیده می شد موضوع همیشگی مکالمه تلفنی مرد

با پسرش هیچ فرقی نمی کرد :گاو و گوسفند ها را برای چرا بردید؟

وقتی بیرون می روید، یادتان نرود در خانه را ببندید

درس ها چطور است؟ نگران ما نباشید. حال مادر دارد بهتر می شود

بزودی برمی گردیم...چند روز بعد پزشک ها اتاق عمل را برای انجام عمل جراحی زن

آماده کردند زن پیش از آنکه وارد اتاق عمل شود ناگهان دست مرد را گرفت و درحالی

که گریه می کرد گفت: « اگر برنگشتم، مواظب خودت و بچه ها باش.» مرد با لحنی مطمئن

و دلداری دهنده حرفش را قطع کرد و گفت: «این قدر پرحرفی نکن.» اما من احساس کردم

که چهره اش کمی درهم رفت بعد از گذشت ده ساعت که زیرسیگاری جلوی مرد پر از

ته سیگار شده بود، پرستاران، زن بی حس و حرکت را به اتاق رساندند.

عمل جراحی با موفقیت انجام شده بود مرد از خوشحالی سر از پا نمی شناخت

و وقتی همه چیز روبراه شد، بیرون رفت و شب دیروقت به بیمارستان برگشت

مرد آن شب به خانه زنگ نزد فقط در کنار تخت همسرش نشست و غرق تماشای

او شد که هنوز بی هوش بود صبح روز بعد زن به هوش آمد با آن که هنوز نمی توانست

حرف بزند، اما وضعیتش خوب بود از اولین روزی که ماسک اکسیژنش را برداشتند،

دوباره جر و بحث زن و شوهر شروع شد زن می خواست از بیمارستان مرخص شود و مرد

می خواست او همان جا بماند همه چیز مثل گذشته ادامه پیدا کردهر شب، مرد به خانه زنگ

می زد همان صدای بلند و همان حرف هایی که تکرار می شد روزی در راهرو قدم می زدم.

وقتی از کنار مرد می گذشتم داشت می گفت: گاو و گوسفندها چطورند؟ یادتان نرود

به آنها برسید. حال مادر به زودی خوب می شود و ما برمی گردیم یک بار اتفاقی

نگاهم به او افتاد و ناگهان با تعجب دیدم که اصلا کارتی در داخل تلفن همگانی نیست.

مرد درحالی که اشاره می کرد ساکت بمانم، حرفش را ادامه داد تا این که مکالمه تمام شد.

بعد آهسته به من گفت: خواهش می کنم به همسرم چیزی نگو. گاو و گوسفندها را قبلا

برای هزینه عمل جراحیش فروخته ام برای این که نگران آینده مان نشود،

وانمود می کنم که دارم با تلفن حرف می زنم در آن لحظه متوجه شدم که این تلفن برای

خانه نبود بلکه برای همسرش بود که بیمار روی تخت خوابیده بوداز رفتار این زن و شوهر و

عشق مخصوصی که بین شان بود، تکان خوردم. عشقی حقیقی که نیازی به بازی های

رمانتیک و گل سرخ و سوگند خوردن و ابراز تعهد و شمع روشن کردن و کادو پیچی و از این

بازیها نداشت اما قلب دو نفر را گرم می کرد.

پ ن ۱: به خاطر غیبت چند ماهه از همه شما عذر خواهی میکنم.