مبتلای چشمان توام ای سیاه مست

ای که گاهی نیست و گاهی هست

 جانی دگر بباید تاب زمستان تو را

   ای که بر دل دارمت نام تو را

من زِ عشق تو فارغ نشده ام هرگز

نگذار سر به بالین رقیبم هرگز

کَز بی وفایی تو دل و دینم رفت

گو دلی در آن سینه ی سنگت هست؟

تا که نشکسته دلِ زِ شیشه نازک تَرم 

گو کسی هست که گوید زِ من عاشق تَر است؟